به طور خلاصه گفته باشم، دست به پند و نصیحتم بد نیست. این پند را از من داشته باشید که با نویسنده جماعت(آماتور و حرفه ای ندارد) حشر و نشر و معاشرت نداشته باشید. تنها معدودی از نویسندگان از نیروی نبوغ و تخیل بی نظیر برخوردارند، آنهایی که قادرند از دریافتهای حسی و تجربیات خام، تصورات بی نظیر خلق کنند، مابقی نویسندگان به صورت فورمالیته، جز از طریق تجربه و خاطره، چیزی دیگری برای گفتن نمی یابند. دوستان برای این نویسندگان ابژه های نگارشی هستند. درست آنهنگام که چون آهو در گل و لای متن گرفتارند و  بالا و پایین ساختن سطور نیز نتیجه ای جز سردرگمی بیشتر نمی آفریند، به یکی از این ابژه های نگارشی دستبرد زده و با تراش و برش در جهت دلخواه خود، آنرا در متن جاسازی میکنند. اگر از آن دست افراد هستید که از قرار گرفتن در هر متنی یا نوشتار خاطره گونۀ شخصی دیگر احساس رضایت ندارید، از دوستی نزدیک و یا هر نوع معاشرت با این جماعت پرهیز کنید.