با شیوع همه گیری ویرویس کرونا، اصطلاحاتی همچون ایمنی گله ای(Herd Immunity) بسیار شنیده میشد. در واقع اگر بخواهیم برحسب زندگی گله ای جانداران گروه زی و قوانین پنهانی حاکم بر این نوع وضعیت زیستی اظهار نظر کرده باشیم،  امنیت همان نیروی رانش برای حرکت به درون گله است. برای مدتها و براساس زندگی حیوانات اهلی اینطور تصور میشد که حرکت گله وار گوسفندان بواسطه تبعیت از بز سرگله است، اما تحقیقات کردار شناسان نشان میدهد که این پندار نادرستی بوده است. حرکت گله وار، برای رسیدن به جایی نیست، برای ماندن در مرکز گله است. حیوانات گیاهخوار در حین فرار از حمله از حیوانات گوشتخوار، تنها با سرعتی می دوند که میان آنها و حیوان شکارچی، چند حیوان دیگر باشد. خطر شکارشدن، یا از سرما بیمار شدن و یخ زدگی  حیوانات در مرز را بیشتر تهدید میکند و آسیب پذیرتر هستند. نیاز به تامین امنیت، حیوانات گروه زی را وامیدارد که به سمت مرکز گله حرکت کنند، برای همین است که تمرکز جمعیت در مرکز بیشتر و بیشتر شده و فشردگی نیز بیشتر میشود. 

برنامه ریزان اقتصادی نیز از این حرکت گله وار آگاهی دارند. نمایش حرکت جمعی به سمت هدفی، موجب همراهی افراد و گروه های زیادی به سمت آن هدف میشود. در این حرکت جمعی میتوان بسیاری را به خرید کالایی واداشت بدون آنکه به داشتن آن نیازی داشته باشند. این میل به بودن در مرکز جمعیت، آنچنان بالاست که بسیاری از این افراد هرگز به این مسئله فکر نمی کنند که میان ارزش ذاتی یک کالا و ارزش اعتباری آن، تفکیکی قائل شوند. هیچ کس نمیخواهد از حرکت جمعی عقب بماند. سوالی که در اینجا مطرح میشود این است که چرا این اقدام برنامه ریزی شده، در عین حالی که یک زیان بزرگ و همه جانبه به بار می آورد، به یک شروش یا آشفتگی همگانی بدل نمی شود؟ پاسخ را شاید بتوان در همان  ذهنیتی جست که معتقد است؛ بلای همه گیری، قابل تحمل تر است، یعنی به سادگی و به طور گله ای، رخوت و سستی در جمعیت نهادینه میشود. بی جهت نیست که نیچه به کنایه می گوید: "آیا پیش از این میدانستید که پخش کردن، عادلانه بیدادها، خود نوعی داد است!"